U bent bevoegd om dit verslag te wijzigen.

1e SOLO !!

Gastauteur: Folkert Tijsma

Gisterochtend, vrijdag 5 augustus, heb ik mijn eerste solo vlucht mogen maken! Geheel onverwacht was Adri het halverwege de trip, na drie touch & go's, kennelijk zat om naast me te zitten. Vriendelijk doch dringend werd ik verzocht om de kist naast de baan te parkeren en de motor af te zetten. Nou had ik een dergelijk verhaal al eens eerder gehoord en wist wat daar toentertijd op volgde.
Het zal toch niet waar zijn? Nu? Alleen? Yes!! Of toch niet?

"Zo, doe het nu maar alleen. Doe gewoon hetzelfde als daarnet alleen dan met 72 kilo minder aan boord. Ik ga naar de toren en als er iets is dan kun je me daar bereiken."

Goedemorgen...daar zat ik dan....in mijn eentje in een ineens veel te ruime kist. Niet te lang over na denken. Gewoon hetzelfde doen als anders. Checklist afwerken, rustig taxiën (je zal nu toch maar een pilon door je vleugel rossen..) en bij de kop van de baan quasi nonchalant melden dat je de Papa Seven Three gaat oplijnen.
De wereld bestaat plotseling alleen nog maar uit de kist en de landingsbaan die geduldig en uitnodigend wacht tot ik gas geef om te vertrekken.
Onwillekeurig klinken alle aanwijzingen die ik ooit gehad heb voor het starten van zowel Jo, Cees als Adri tegelijk door mijn hoofd. Het resultaat is een rustige, rechte start waarbij ik voor dat ik er erg in heb 'los' ben. Beetje zijwind van rechts, opsturen dus en klimmen maar!

Een lang gekoesterde droom gaat in vervulling..ik vlieg zelf!!
Alle passieve vlieguren die ik als para heb ervaren (en dat zijn er heel wat) vallen volledig in het niet bij de ervaring van dit moment.

Het euforische gevoel is echter maar van korte duur want er moet gewerkt worden. Circuit netjes vliegen, onder de toch ietwat lage bewolking blijven, melden dat je op downwind zit (jazeker, het is allemaal net echt..), rustig final draaien (let op eventueel 'radioloos verkeer') en attitude vliegen.
Tijdens het laatste stukje van de eerste approach besef ik me terdege dat ik het nu echt zelf ga doen en dat ik niet op de altijd rustige instructeur kan terugvallen als het niet volgens plan loopt.
Het wordt een eitje van een landing en met groot genoegen geef ik weer vol gas om het volgende circuitje te draaien. Ook de daarop volgende landingen gingen prima. Bij de derde landing is het een full stop en taxie ik tevreden en dolgelukkig de baan af. Meteen klinkt de rustige stem van Ed in mijn oren die me feliciteert met deze mijlpaal en me aanwijzingen geeft voor de te volgen taxieroute.

Adri wacht me uiteraard op en "marshallt" me naar de juiste parkeerplek. Uit mijn ooghoeken zie ik een groepje mensen staan in fel gele en oranje hesjes bij een politie helicopter. Zou er iets aan de hand zijn? Als ik bijna stil sta zie ik dat ze op mij afkomen. Op de hesjes staat dat het inderdaad gaat om politiemensen. In een flits speel ik het laatste halfuur in mijn hoofd nog even af. Heb ik ergens een fout gemaakt? Heb ik domme, gevaarlijke en of strafbare dingen gedaan? Volgens mij niet. Bovendien, als dat al zo was geweest dan was Adri niet te verlegen geweest om me dat even onomwonden duidelijk te maken.

Image

Als ik de kap open maak stelt de agent die het eerst bij me is zich netjes voor en legt uit wat ze komen doen. Het blijkt te gaan om een landelijk controle op 5 vliegvelden in Nederland. Ze zijn wel met een stuk of zeven mensen, Luchtvaartpolitie, Inspectie van V&W, de Officier van Justitie.
Dat heb ik weer hoor

(Meer details over deze controle kun je vinden via deze link http://politie.emea.nl/?p=54940)

Maar voordat de mannen verder iets kunnen vragen of zeggen stapt Adri naar voren. "Heren" zegt hij gedecideerd, "dat is mooi zo'n controle maar dit is een eerste solo en ik wil graag eerst de volledige ceremonie afwerken. En daarvoor wil ik hem graag even mee hebben naar de hangaar. Geen van de verblufte mannen haalt het in zijn hoofd om er tegen in te gaan en we wandelen dus meteen naar de hangaar. Ik begreep er geen snars van en had geen idee van wat we nu gingen doen. Klopt er iets niet en moeten we even 'de verhalen op elkaar afstemmen'? Maar het leek me nu ook niet het geschikte moment om dat hardop te vragen. Het antwoord liet echter niet lang op zich wachten. Voordat ik het me goed en wel realiseer druipt het water uit mijn kleren als gevolg van een welgemikte traditionele emmer water in mijn nek.

Image

Nog niet eens goed bijgekomen van m'n solo en soppend in mijn schoenen voegen we ons even later weer bij de 'officials'. Met een gestaag afnemende lichaamstemperatuur moet ik mijn papieren laten zien, een bosje (strik)vragen beantwoorden en als hoogtepunt...blazen. En dat allemaal al om 11.00 uur 's ochtends. Ook Adri wordt uiteraard doorgezaagd over alle verplichtingen en voorschriften. Alles blijkt gelukkig (en uiteraard) in orde.
En al was dat niet zo geweest en hadden ze er met honderd controleurs gestaan, mijn dag kon niet meer stuk!!

Zoals voor elke 1e solo geldt, was het ook deze keer een onvergetelijke maar in dit geval toch ook wel een unieke gebeurtenis.
Nu kan het echte werk beginnen!
Image